Και η κάθε «λαϊκή» παλιά αθηναϊκή κατοικία προβάλλει, μέσα στο πολεοδομικό
αθηναϊκό σύνολο, σαν το κελί ενός μοναχού, σαν το δώμα ενός φιλόσοφου
στοχαστή, που γαληνεύει μέσα σε έναν πιο δικό του χώρο. Αφού ο ψηλός μαντρότοιχος, που
κλείνει την αυλή και την απομονώνει από την τύρβη του δρόμου, δεν στέκει εκεί μονάχα για υλική
ασφάλεια, αλλά υψώνεται σαν ένα πνευματικό τείχος. Ώστε να συγκεντρώνεται ο άνθρωπος και να ζει
μέσα σε ένα δικό του πνευματικό και ψυχικό κόσμο, μένοντας αθέατος για τους πολλούς,
πρόσωπο με πρόσωπο μπροστά στον εαυτό του.

'Αρης Κωνσταντινίδης, Τα παλιά αθηναϊκά σπίτια, Αθήνα, εκδ. Πολύτυπο, 1983, σ. 37